50-plussers aan het woord

De verhalen van Deborah, Petra, Karim en Marc...

Deborah, Petra, Karim en Marc zijn slechts enkele van de vele 50-plussers op zoek naar werk. Ze vertellen over de problemen en obstakels waar ze mee geconfronteerd worden tijdens hun moeizame zoektocht naar werk. Soms met succes, maar vaak ook zonder resultaat. Lees over hun ervaringen...

Deborah: "Uw profiel past niet"

“Ik heb 26 jaar gewerkt in de sociale sector. Als gevolg van een herstructurering werd ik ontslagen. Daarna ging ik opnieuw aan de slag bij een organisatie voor mensen met een beperking. Daar heb ik 12 jaar gewerkt. Na enkele jaren steeg de werkdruk, we moesten extra taken uitvoeren. Het lukte niet om de ontstane knelpunten intern te bespreken. Ook mijn collega’s worstelden met hetzelfde probleem. Ik werd uiteindelijk ziek van de sfeer. In onderling akkoord werd ik ontslagen wegens medische overmacht. Sindsdien ben ik aan het solliciteren vooral op vacatures in de administratie en het onthaal, waar ik veel ervaring heb. Zwaar fysiek werk kan ik niet meer aan.
Nu ben ik 58. Bij veel sollicitaties krijg ik geen antwoord. Vaak moet ik meermaals bellen en dan krijg ik als antwoord: uw profiel past niet of de vacature is intern al ingevuld. Ik stel mij daar vragen bij.
Ik solliciteerde onlangs voor een job als medewerker onthaal en secretariaat. Gezien mijn werkervaring vond ik dat deze job perfect bij me paste. Bij de vacature stond bachelor office management of gelijkwaardig door ervaring.  Ik kon mij in de jobgerelateerde competenties prima vinden. Ik kreeg als antwoord dat de match met de functie, de organisatie en de verwachtingen minder sterk aanwezig zijn bij mijn profiel. Ik belde voor feedback en kreeg  de melding dat er veel kandidaten zijn en dat ze iemand zoeken die dichterbij  woont, terwijl de regering verwacht dat men in een straal van 60 km werk zoekt.  Ze zochten ook iemand met een bachelor diploma, terwijl in de vacature expliciet stond dat ervaring ook goed was. 
Nu zegt de regering dat we werk moeten zoeken tot 65 jaar. Ik zoek werk en wil zeker nog werken, maar we moeten wel de kansen krijgen als vijftigplussers.”

Petra: "Werkgevers kijken niet verder dan de leeftijd op een cv!"

“Ik ben Petra, 57 jaar en woon in Maaseik. Ik heb ongeveer 8 jaar voor Manpower in vast dienstverband gewerkt in Nederland. Ik heb  diverse opdrachten gedaan. Door de crisis had men steeds minder werk voor mij en kreeg ik mijn ontslag. Ik had vaak leuke opdrachten als management assistent, secretaresse, administratieve taken e.d. Ik heb dan ook veel kennis en ervaring opgedaan. Door te werken in veel verschillende bedrijven heb je het voordeel dat je snel nieuwe werkwijzen aanleert en daardoor zeer flexibel blijft. 
Na mijn ontslag dacht ik dat het niet zo moeilijk zou zijn om weer een job te vinden. Dat is mij echter enorm tegen gevallen. Ik heb me letterlijk suf gesolliciteerd en schreef me in bij ongeveer alle uitzendbureaus. Maar het wil maar niet lukken om een job te vinden of te krijgen. Ik heb nog lang niet de leeftijd om op pensioen te gaan, ik heb nog een werkzame periode van 10 jaar voor de boeg.

Werkgevers zullen het niet rechtuit tegen je durven zeggen maar ik lees het al langer tussen de regels: ‘Ik ben te oud!’
Zo solliciteerde ik onlangs bij een bedrijf in Maaseik. Een job die helemaal op mijn lijf geschreven was en bovendien ook nog eens dicht bij huis! Ik deed mijn uiterste best om een mooi cv en bijhorende brief te sturen want dit was dé kans voor mij.
Helaas kreeg ik na een week zo’n standaardafwijzing waarin ze lieten weten de juiste kandidaat gevonden te hebben. Jammer maar helaas!

Twee weken later zag ik telkens diezelfde vacature op mijn pc voorbij komen. Ze stond blijkbaar nog steeds online. Even hun website bezocht en ja hoor de vacature was nog niet ingevuld. Ik dacht… nu ga ik toch eens mijn stoute schoenen aantrekken sèh! En ik stuurde opnieuw mijn cv met deze keer een korte motivatie erbij. Alleen heb ik mezelf 10 jaar jonger gemaakt en een andere naam gebruikt.
Vrijwel onmiddellijk kreeg ik antwoord met de vraag om op gesprek te komen! Liefst dezelfde dag nog. Het gesprek verliep vlot en ik had er wel een goed gevoel bij omdat ze vonden dat ik een sterk profiel heb. Helaas kreeg ik enkele dagen later een mailtje waarin stond:
Uit deze eerste selectie van kandidaten is uw kandidatuur ons zeer welbevallen. Voor deze vacature waren er helaas meerdere enorm sterke kandidaten. We hebben gekeken naar welke kandidaat volgens ons het beste past binnen onze organisatie en ons team van medewerkers. We willen met nadruk laten weten dat uw kandidatuur en ervaring absoluut voldeden aan de voorwaarden die wij voor deze job voor ogen hadden. Rekening houden met ons bestaand team hebben we helaas moeten concluderen dat we uw kandidatuur op dit ogenblik niet de juiste plaats konden geven in ons team.
Tja, wat moet je daar dan weer mee aanvangen. Waarschijnlijk hebben ze gemerkt dat ik toch ouder was zeker?” 
Noot. Ondertussen heeft Petra een interimjob gevonden bij een bedrijf in Nederland maar ze blijft ijverig verder solliciteren.

Karim: “loopbaanadvies helpt je vooruit”

"Verschillende knieoperaties en ten slotte een volledige knieprothese, dwongen me om mijn beroep als keukenchef op te geven. Ik besefte dat ik mijn loopbaan een andere draai moest geven. Met behulp van loopbaancheques heb ik loopbaanadvies ingewonnen. Daar werd duidelijk dat de omschakeling die mij te wachten stond, toch best ingrijpend zou zijn.
Door een toevallig gesprek in het ACV-kantoor, kwam ik te weten dat het ACV een loopbaandriedaagse inrichtte. Het leek mij de moeite  om middels interactie binnen een groep nog meer te weten te komen over mezelf en mijn mogelijkheden. Niet alleen over wat wel kan maar ook over wat niet kan. 
 
Na een infosessie bij Syntra-West, werd duidelijk dat ‘assistent import-export’ zeker binnen mijn interessesfeer lag. Van de bijblijfconsulent kreeg ik een link naar een infosessie bij de VDAB. Daar heb mij daar onmiddellijk voor ingeschreven. Zeer vlug kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen, wat ik ook deed. En na een paar dagen volgde er al positief nieuws. 
Ondertussen is de opleiding gestart. Deze is enorm boeiend én intensief. Mijn enige struikelblok is momenteel de computer. Ik zou eigenlijk een privéles over het gebruik van de computer moeten volgen. Daar ben ik nu naar op zoek. Voor de rest  eigenlijk niets dan lovende woorden. En hopelijk komt die nieuwe job er binnenkort ook.”

Martine: “Aan de slag na jaren werkloosheid is niet te onderschatten”

Martine ging aan de slag als assistent-centrumleider bij een OCMW. Ze blikt terug op haar zoektocht:

“Terug aan de slag gaan na een zeer lange werkloosheidsperiode is niet te onderschatten. Vooral bij deeltijdse jobs (overigens niet vrijwillig gekozen) komt er heel wat administratieve rompslomp bij kijken. Dat vraagt veel van je tijd en energie.

Het is wél teleurstellend dat de financiële meerwaarde van een deeltijdse job zo laag blijft. Eigenlijk zou die bereidheid op mijn leeftijd om terug aan de slag te gaan meer beloond moeten worden, ook al gaat dit om een deeltijdse job. Er zijn ook voordelen: het draagt nog in kleine mate bij aan je pensioen, de  positieve reputatie en sociale status in de maatschappij, je groeit en ontwikkelt in je job en je leert veel bij. En ik ben eindelijk verlost van het solliciteren, de zorgen, de frustraties en telleurstellingen dit heeft nu plaats gemaakt voor 'ik tel weer mee!'
Maar...het ongewild langdurig werkloos zijn heeft me ook getekend. Bovendien heeft het gevolgen voor mijn pensioen. Mijn proefperiode loopt tot eind juni, hopelijk krijg ik dan een vast contract. Een fulltime job voor 50/60-plussers daar heb ik veel twijfels en bedenkingen rond. Als de overheid wil dat deze 50/60-plussers nog aan het werk moeten tot 67 jaar dan moeten er werkbare jobs gecreëerd worden voor deze doelgroep.

Terug aan de slag na je 50/ 55ste is mogelijk, maar het is eerder uitzonderlijk om een gepaste job te vinden.
Ik ben ook hulp blijven vragen aan de VDAB. Op den duur wisten ze zelf ook niet meer wat ze met mij moesten aanvangen. Ze gaven dit toe tijdens een gesprek.... dat ze meer van mij leerde dan dat ze mij nog hulp konden bieden. Dit vond ik erg....maar ik begreep het ergens wel. Toevallig heb ik een 'gouden tip gekregen van een VDAB-consulente' en ik heb er iets mee gedaan. Maar je moet ook écht 'geluk' hebben en je sollicitaties goed voorbereiden. Zelf moet je ook goed in je vel zitten. Dat merkt een werkgever aan je uitstraling bij het sollicitatiegesprek. Ik vond het ook héél erg verrassend dat mijn diensthoofd en naaste medewerker tijdens het lange sollicitatiegesprek niet keken naar het aantal jaren werkloosheid,  maar wél keken naar mijn kwaliteiten, mijn visie over een aantal zaken omtrent het dienstencentrum, mijn motivatie/uitstraling. Ik was zeer goed voorbereid. 

Tijdens een lange werkloosheidsperiode is het ook normaal dat je hele moeilijke periodes hebt van moedeloosheid, faalangsten, er niet meer in geloven. Soms stop je tijdelijk met solliciteren omdat resultaten uitblijven ondanks de vele inspanningen. Je hebt 'iets' of iemand nodig om dit te helpen dragen. Je kan dit een tijdje alleen dragen, doorstaan, relativeren, maar die draagkracht raakt op den duur op.

Persoonlijk geloof ik niet in een strenge aanpak, jacht op de werklozen. Dit demotiveert. Ik geloof meer in een ondersteuning op maat. Bijvoorbeeld door een gepaste opleiding of cursus te volgen. Of een werkzoekende vrijblijvend uitnodigen voor een gesprek waarbij 'actief luisteren' centraal staat. De loopbaandriedaagse van het ACV vond ik nog altijd een van de beste cursussen die  ik ooit volgde. Daar heb ik persoonlijk het meeste aan gehad.” 

Marc: “Als je bereidwillig bent, krijg je werk!?”

Marc heeft al heel wat dingen gedaan in zijn leven. Zo heeft hij in de verkoop gestaan, vertegenwoordiger geweest, verder gegroeid als zelfstandige en daarna de stap gezet naar vrachtwagenchauffeur.

“Ik heb al eens 4 jaar bij dezelfde werkgever kunnen werken maar toen werd de dispatching overgenomen. Nu werk ik voortdurend met interimopdrachten. Dat is natuurlijk niet altijd gemakkelijk, maar ik heb een interimkantoor gevonden waar ze een persoonlijke aanpak hebben. Het is ook via hen dat ik straks op gesprek kan gaan. Wat het ook wordt ik ben van het idee: als je bereidwillig bent, krijg je werk.

Tegenwoordig durft de transportsector geen risico’s te nemen om iemand vast aan te werven. Ze hebben immers geen idee of ze na 2 weken nog werk voor je hebben. Als je dan via een uitzendbureau aan de slag bent, is het natuurlijk makkelijk om te zeggen: ‘sorry, maar volgende week heb ik geen werk meer voor jou’.
Op zich zou ik het liefst weer zelfstandige worden want als je je eigen baas bent geweest, is het niet makkelijk om overal zomaar ja te knikken. En dat is wat ze tegenwoordig alleen nog maar willen. Zeker in onze sector. Vroeger mochten de chauffeurs hun eigen vervoer nog wat plannen. We stonden in contact met de klanten. We konden hen bellen als we in de file. Onlogische ritten werden uitgespaard door deze op de weg naar een andere opdracht in te vullen. Tegenwoordig gaat alles via de planners en van diegenen waar ik al mee heb samengewerkt, krijg ik het idee dat ze niet eens weten hoe het eraan toe gaat op de weg. Ze houden geen rekening met onvoorziene omstandigheden. Adressen worden niet aangepast waardoor de chauffeurs verkeerd rijden. 5 x dezelfde weg op en af rijden om bij verschillende bedrijven te lossen. Ik kan nog uren doorgaan maar het probleem zit gewoon op vlak van de communicatie tussen de bazen en hun planners. 

Ze zouden beter af en toe eens een overleg plegen met hun chauffeurs. Zij hebben immers de kennis in de praktijk. 
Maar je mag niet te kritisch zijn want anders moet je plaats ruimen voor de volgende. 
Ik zou het super vinden als ik terug een job kon vinden waar we wat inspraak hebben. Dat is immers voor de werkgever ook kostenbesparend! 

Noot:  Na het interview met ACV mocht Marc weer op een gesprek voor een job. Hij is inmiddels weer terug aan het werk.

Bea: “Plots beschikte ik niet meer over het juiste diploma”

“Ik ben 58 jaar en heb er 39 jaar dienst bij dezelfde werkgever op zitten. Van opleiding heb ik ’snit en naad’ gedaan bij de nonnekes. Ik heb geen echt diploma behaald. Ik was vrij vroeg tegen ‘mijn prins’ aangelopen. Stoppen met school. Direct gaan werken en centen verdienen om bij elkaar te kunnen zijn. En ja, ook wel een beetje om van thuis weg te zijn. 

Ik had een prachtige job. Precies wat ik wou. Een combinatie van veel handwerk, veel maatwerk, zoeken naar oplossingen voor de problemen van de klanten. Ik moest corsages en braises aanpassen. Doorheen de jaren klom ik op tot deskundige en werd ik een ervaren werkneemster. Ik kreeg ook meer verantwoordelijkheid en mocht zelf de klanten bedienen en helpen. Iedereen was content van mij en ik voelde me echt gewaardeerd.

Tot ik na de overname van de firma te horen kreeg dat ik niet de juiste diploma’s had. Ineens werd van mij verwacht dat ik een bachelor-diploma kon voorleggen. Ik stond op straat. Na het outplacement kwam ik bij de 50plus begeleiding van VDAB terecht. Ik wil opnieuw aan de slag, maar heb niet veel hoop. Ik heb mijn leeftijd niet mee en bovendien ben ik niet gemaakt om dag in dag uit hetzelfde werk te doen.”

Herman: “Ik krijg het ontslag niet verwerkt…”

"Ik ben nu 57 jaar. Jarenlang trouwe dienst als boekhouder/planner/magazijnbeheerder in een kleine metaalfirma. Van de ene op de andere dag ontslagen. Als het ware bij het groot vuil op straat gezet. Ik krijg dit ontslag niet verwerkt, de ‘mooie’ verbrekingsvergoeding ten spijt. “Blijf maar thuis, je moet niet meer komen”, hadden ze nog gezegd. Maar dat geld weegt niet op tegen wat ik heb moeten doorstaan. De schaamte die ik voel. 

Daarom vertrek ik elke morgen stipt om 7u30 met mijn boekentasje, mijn boterhammen en mijn thermos koffie… naar ‘mijn werk’. En ’s avonds ben ik om 17u30 terug thuis… van ‘mijn werk’. Mijn werk….dat is ergens langs een baan wachten tot de tijd verstrijkt. Ergens waar niet teveel volk is. De krant tien keer lezen. 8 keer naar het nieuws ‘in’t kort’ en 8 keer naar het volledige nieuws luisteren op radio één. Af en toe uit de wagen stappen. En heel veel piekeren. 

Piekeren over hoe ik het moet aanpakken als ik straks dopgeld moet aanvragen. Over hoe ik het aan mijn kinderen moet uitleggen. Over hoe mijn vrouw en ik het financieel gaan moeten bolwerken..”