Drie hefbomen voor meer gelijkheid volgens Lieve Blancquaert

In haar reportages en portretten toont fotografe Lieve Blancquaert dat waar je geboren wordt voor een groot deel je levensloop bepaalt. Ze hoefde niet lang na te denken toen het ACV haar vroeg om mee te werken aan het congres.
Om te komen tot meer gelijkheid, pleit Lieve Blancquaert voor een herverdeling van rijkdom, voor meer en doordachte investeringen in onderwijs en voor vrouwenrechten overal ter wereld. 

Herverdeling

‘Een heel klein deel van de bevolking bezit het grootse stuk van de taart. En zij hebben de technieken en contacten om de systemen te ontwijken en zich verder te verrijken. Maar wat voor zin heeft het om te vergaren? Dat komt hen niet altijd ten goede. In steeds meer landen zie je hoe de rijken zich moeten beschermen tegen de woede van de armen. Brazilië is daar een goed voorbeeld van. Wat doen die rijken? Ze plaatsen een hek, en nog een en nog een. En dan een man met een pistool. Wat voor comfort heb je nog in je leven als je zelfs niet meer de straat op durft?’ 
‘Onze sociale zekerheid moeten we absoluut verdedigen. Heel weinig mensen beseffen wat die betekent in ons leven. Dat we in het ziekenhuis opgenomen kunnen worden zonder ons huis te moeten verkopen. Toch is er ook hier werk aan de winkel. Ook hier speelt soms het verschil tussen arm en rijk. Mensen die het al moeilijk hebben en ziek worden, krabbelen nadien erg moeilijk terug recht. En ik begrijp ook niet dat iemand die zijn hele loopbaan een hoog loon heeft gehad ook nog een hoog pensioen moet krijgen. Terwijl mensen die 40 jaar hard gewerkt hebben het moeten stellen met 1 000 euro. Dat gaat er bij mij niet in. Ik ben een groot voorstander van iedereen gelijk. Natuurlijk mag er een verschil zijn in lonen, want er is een verschil in geïnvesteerde energie en verantwoordelijkheid. Maar waarom moet dat doorgetrokken worden?’

Onderwijs

‘De neef van Gandhi (Mahatma Gandhi, Indiaas politicus en voorstander van actieve geweldloosheid om een revolutie teweeg te brengen, red.) schreef een boek en stelde daarin dat we onze kinderen in de scholen vooral leren om succesvol te zijn en winst te maken. Ik volg hem daarin. We worden te weinig geleerd om goede mensen te zijn voor elkaar.’
‘Zodra onderwijs aan kwaliteit inboet voor bepaalde groepen zit je voor lange tijd in de problemen. Ik heb dat al dikwijls gedacht als ik ergens op reis was. Je mag doen wat je wil, zolang je niet investeert in onderwijs als basisrecht komt het niet goed. Ik zou willen dat ontwikkelingsorganisaties, gemeenschappen en landen eens voluit de kaart zouden trekken van onderwijs.’

Meisjes- en vrouwenrechten

‘Met de stichting Hope for Girls die ik met Annemie Struyf oprichtte, wonnen we onlangs de Europese Burgerschapsprijs. We werkten al intensief in Kenia maar zetten ook in op ontwikkelingskansen voor meisjes in Europa en in België. Elk meisje dat in ons land opgroeit, moet honderd procent dezelfde kansen krijgen als een jongen. In regio’s waar mensen arm zijn of waar veel nieuwkomers uit andere culturen leven, loopt dat niet altijd goed. Zo worden ook in Europa nog meisjes besneden. Omdat de integratie moeilijk verloopt, blijven mensen in hun oude tradities leven. En dan is de druk van de groep heel groot. Dat moeten we doorbreken. Ook hier is onderwijs cruciaal om die meisjes assertief en weerbaar te maken.’ 
‘In België werken veel organisaties rond meisjes- en vrouwenrechten. We bundelden daarom de krachten met de Koning Boudewijnstichting. Onafhankelijke experts kozen ongeveer 16 projecten om in te investeren.  En dat wordt door de Koning Boudewijnstichting ook opgevolgd. Want wij hebben daar niet de kennis of de middelen voor. We hopen dat die projecten slagen en het verschil kunnen maken.’
Amélie Janssens (dit interview verschijnt vandaag in Visie)