G20 top levert behoorlijk werk in moeilijke tijden De G20-top in Londen heeft op meerdere punten vrij goede resultaten opgeleverd. Naast de aandacht voor de werkgelegenheid in de eindtekst is er een principiële beslissing inzake de regulering van de financiële markten en een aanzet inzake relance. De druk die de vakbonden wereldwijd gezet hebben, heeft geloond. Een eerste belangrijk punt in de eindtekst is de regulering van de financiële markten. De bedoeling is dat er een wereldregulator komt. Belastingsparadijzen zullen worden weggewerkt, hedge funds gecontroleerd, ratingbureaus komen onder scherpe controle te staan. Het bankgeheim wordt afgeschaft. Uiteraard zal het nog jaren duren eer het controlesysteem op punt zal staan, maar van dergelijke maatregelen konden we een jaar geleden enkel dromen.
Het IMF krijgt 750 miljard dollar in plaats van de huidige 250 miljard om landen die moeilijkheden hebben met hun betalingsbalans te helpen. Het IMF zal leningen ook soepeler toekennen. Zo wordt het domino-effect waarbij het ene land met financiële moeilijkheden het andere meesleurt doorbroken door hulp van het IMF. Strauss-Kahn, algemeen secretaris van het IMF, verzekerde de vakbonden dat dit niet gepaard zal gaan met negatieve sociale hervormingen.
.
De Wereldbank krijgt er 250 miljard dollar bij, een bedrag dat de volgende 3 jaar telkens nog eens verhoogd wordt met 100 miljard, allemaal extra geld dat zal geïnvesteerd worden in de wereldeconomie. Maar Europa had binnen de G20 meer kunnen doen, Europa doet zelf te weinig inzake relancebeleid. Jaren geleden hebben de Lidstaten commissievoorzitter Jacques Delors teruggestuurd met zijn plan waarbij Europa los van de Lidstaten geld zou kunnen samenbrengen, bijvoorbeeld door obligatieleningen uit te schrijven en zo middelen te verzamelen bij de Europeanen en deze te investeren in projecten die belangrijk zijn voor de toekomst. Dat was een fout waarvoor we nu de prijs betalen. Ook nu kan Europa een dergelijke beslissing niet nemen. Merkel en Sarkozy hebben geremd op de Europese investeringen.
Verder krijgt in de eindtekst de Internationale Arbeidsorganisatie een rol toegewezen in het nieuwe beheer van de wereld. Ook positief is dat het belang van werkgelegenheid expliciet aan bod komt. Maar veel hangt natuurlijk af van de verdere uitwerking van deze ideeën. Minder positief is de balans wat betreft het klimaat. Daar wordt alles afhankelijk gemaakt van het slagen van de Klimaattop eind dit jaar in Kopenhagen.
ACV-voorzitter Luc Cortebeeck is tevreden dat de aanpak van de vakbonden gewerkt heeft. “De internationale vakbond had een gemeenschappelijk standpunt over de crisis en hoe we daar uit moeten geraken, de Verklaring van Londen. Dat standpunt hebben we overal in de wereld verdedigd, t.a.v. regeringsleiders en topmensen van internationale instellingen. En we manifesteerden vorige zaterdag in Londen. Het resultaat is dat een aantal van onze bekommernissen duidelijk in de eindtekst van de G20 terug te vinden zijn. Al bij al is dit relatief goed nieuws in slechte tijden.” Veel hangt nu natuurlijk af van de uitwerking en uitvoering van deze maatregelen. De internationale vakbeweging zal dit van nabij opvolgen, om te beginnen bij de evaluatie G20 in de herfst.
Vakbondsleiders hoopvol na ‘syndicale top’ in Londen De vakbondsleiders hebben hun tweedaagse ‘syndicale top’ in Londen gisteren beëindigd met een gesprek met president Lula van Brazilië. Voordien waren er ook contacten geweest met de president van Zuid-Afrika, de eerste minister van Australië Kevin Rudd, Pascal Lamy van de Wereldhandelsorganisatie, Strauss-Kahn van het Internationaal Monetair Fonds en met de Britse premier Gordon Brown. Of al die contacten tot iets zullen leiden, is voorlopig afwachten, maar ACV-voorzitter Luc Cortebeeck ziet toch enkele tekenen van hoop: “Het is duidelijk dat ongeveer iedere beleidsmaker wil dat er meer gereguleerd wordt in de banken en de financiële sector en dat de fiscale paradijzen opgeheven worden. Nu lijkt dit voor de handliggend, maar een jaar geleden waren de internationale vakbonden de enige met deze standpunten. En die werden toen ongeveer gek verklaard. Het kan verkeren.”
Luc Cortebeeck meent dat de meeste van hun gesprekspartners ook meer klemtoon wilden leggen op werkgelegenheid en op de betrokkenheid van de Internationale Arbeidsorganisatie bij de toekomstige G20. Ook de Britse premier verklaarde zich bereid in die richting te gaan.
Meer discussie is er over de relancemaatregelen. Luc Cortebeeck: “De meesten verdedigden de nu reeds uitgezette programma's die toch al bijna 2% van het gezamenlijke bruto nationaal product bedragen. Zij stellen voor te wachten met een nieuw pakket stimuleringsmaatregelen tot 2010. Wij vrezen echter dat dit niet genoeg is om het vertrouwen te herstellen.”
Algemeen was het volgens de ACV-voorzitter kenmerkend dat de meeste wereldleiders willen zoeken naar gemeenschappelijke oplossingen en dat is toch nieuw. De regeringen die in Londen samen zijn hebben de macht de economieën een nieuwe impuls te geven. Zij kunnen ervoor zorgen dat er geen algemene ontwaarding komt van de lonen en de sociale bescherming. De G20 kan het kader uittekenen voor een nieuw globaal beheer van de wereld en van de economische en financiële instellingen.
De syndicale leiders besloten na de evaluatie van Londen het werk voort te zetten en de druk aan te houden opdat er niet naar ‘business as usual’ wordt teruggekeerd. Naar verluidt komt er een nieuwe top in de herfst, wellicht in Azië. De G20 van de vakbonden zullen er zijn.
Vakbondsleiders ontmoeten Strauss-KahnDe vakbondsleiders die in het kader van de voorbereiding van de G20 in Londen zijn, hadden vanochtend een ontmoeting met Dominique Strauss-Kahn, algemeen secretaris van het IMF. Het IMF gaf zeer recent weer slechte vooruitzichten voor de wereldeconomie. Strauss-Kahn stipte vijf actiepunten aan die de economie weer op de been moeten helpen. Reeds op het Wereld Economisch Forum in Davos in 2008 pleitte Strauss-Kahn voor een globaal stimuleringsplan ten belope van 2% van het gezamenlijk BNP van de landen die daartoe in staat zijn. Als men alle inspanningen optelt die momenteel geleverd worden, komt men daar ook dicht in de buurt. Sommigen vinden dat weinig, maar volgens de topman van het IMF is dit toch een interessant pakket. In de VS zal men meer inspanningen moeten doen omdat daar de economische stabilisatoren ontbreken die men in Europa wel heeft. Strauss-Khan pleit voor de voorbereiding van een tweede stimuleringspakket in 2010. Regulering is belangrijk. De vrije markt reguleert zichzelf niet. Er is dus een andere regulering nodig, zeker ten aanzien van de aanstoker van de crisis, de financiële sector. Er moet wel rekening mee gehouden worden dat afspraken die nu gemaakt worden in het beste geval binnen 18 maanden in de praktijk gebracht worden. Eerste werk nu is grote schoonmaak in de financiële sector, waaronder zeker ook de hedge funds. Over hoe die schoonmaak er concreet moet uitzien, wil Strauss-Kahn zich niet in algemene termen uitspreken. In het ene geval kan dat een nationalisering zijn, in het andere geval een goodbank of een badbank, maar ook andere oplossingen zijn mogelijk. Ook het systeem van bonussen moet uitgekuist worden. De groeilanden hebben veel instroom van kapitaal gekend. Dat heeft hun groei mogelijk gemaakt. Het IMF moet nu ook leningen geven aan die landen; anders dreigt de economie daar te vertragen.
Het IMF heeft vorige week overigens een nieuwe methode van lening goedgekeurd. Leningen kunnen nu soepeler worden toegekend. In landen met lage inkomsten maakt de crisis echt doden. Ook in die landen moet geïnvesteerd worden, ook daar moeten leningen toegekend worden. Het IMF zal dat ook doen, want de organisatie is volgens Strauss-Kahn veranderd, socialer geworden.
Op de vraag hoe hij de toekomst van het IMF en de rol van het IMF in de toekomst ziet, antwoordde Strauss-Kahn dat het IMF niet de rol van algemene regulator kan spelen. Nu moet het IMF zorgen dat er impulsen komen, dat er terug vertrouwen groeit. In de toekomst zal het IMF meer preventief moeten werken, toekijken of de regulering wel gevolgd wordt. De algemeen secretaris van het IMF maakt zich sterk dat zijn instelling die taak aankan. Over heel de wereld zijn 85 landen lid van het IMF, dat daarmee meer representatief is dan bv. de G20. De vakbondsleiders zien verder nog de eerste minister van Australië, de president van Zuid-Afrika, Pascal Lamy van de WHO en president Lula van Brazilië.
In voorbereiding van de G20 hadden vakbondsdelegaties over heel de wereld de voorbije weken contacten met hun regeringsleiders.
Vakbondsleiders ontvangen door Britse premier De Britse premier Gordon Brown ontving deze namiddag een 20-tal vakbondsleiders, waaronder Luc Cortebeeck, ACV-voorzitter en ondervoorzitter van het Internationaal Vakverbond. Dat de Britse premier tussen zijn ontmoetingen met wereldleiders ook tijd maakt voor de vakbonden noemt Luc Cortebeeck een belangrijk signaal. De boodschap die de vakbonden hadden voor de Britse premier staat vervat in de Verklaring van Londen die vakbonden eerder deze maand uitwerkten (in bijlage). De vakbonden willen vooral dat de G20-top voldoende aandacht besteedt aan werk, werkgelegenheid en sociale bescherming. In zijn antwoord zegde Gordon Brown dat een globale economie geregeld moet worden vanuit een aantal waarden. De oude Washington-consensus en het TINA-principe (There Is No Alternative) van Reagan en Tachter gelden niet meer. We moeten samen tot een faire, inclusieve en duurzame economie komen, die ook op sociale waarden gebaseerd is. Om de economie opnieuw tot bloei te brengen, zijn volgens hem meer stimuli nodig; stimuli die moeten leiden tot meer werk. Hij noemde het bovendien de plicht van de G20 om in alle maatregelen ook de ontwikkelingslanden mee te nemen. Gordon Brown is ervan overtuigd dat een globale economie niet kan zonder regulering. Elk land moet zijn verantwoordelijkheid nemen om het economisch en financieel gebeuren te reguleren, maar er moet ook internationaal opgetreden worden. Momenteel hebben we echter niet de instellingen om dat op een adequate manier te doen. De Bretton-Woods instellingen die dateren van 1945 hebben hun nut bewezen, maar ze zijn dringend aan een herziening toe. Ze moeten omgebouwd worden zodat ze effectief een regulerende rol kunnen spelen. Brown vatte de uitdagingen voor de G20 samen in vijf punten. Het bancaire systeem moet helemaal opgekuist worden. Fiscale paradijzen mogen niet meer bestaan. Bonussen moeten tot fatsoenlijke proporties herleid worden. De massale werkloosheid en vooral de langdurige werkloosheid moet bestreden worden. Wereldwijd moeten daarvoor 20 miljoen jobs gecreëerd worden. Wat het wereldwijde financiële systeem betreft, moet er meer internationale samenwerking komen. Knipperlichtprocedures moeten ervoor zorgen dat een soortgelijke crisis zich niet meer kan herhalen. De fouten van 1930 – landen die zich isoleren en protectionisme – moeten vermeden worden. We moeten naar een duurzame revolutie die de CO²-uitstoot terugdringt en het klimaat versterkt.
Volgens Gordon Brown is in dit alles solidariteit van het grootste belang. Vakbonden, werkgevers en regeringen moeten daarom in de toekomst veel meer samenwerken, zowel op nationaal als op internationaal vlak. Het feit dat Gordon Brown, naast de contacten met de wereldleiders, ook tijd maakt voor de vakbonden, noemt Luc Cortebeeck een belangrijk positief signaal.
Vakbondsboodschap aan G 20
 Volgende week vergadert in Londen de G20, de groep van de 20 welvarendste economieën ter wereld. De vergadering zal gaan over de crisis die de wereld in zijn greep heeft en vooral over de manier waarop die crisis gekeerd kan worden. België zit niet zelf bij de G20, maar we zijn via de Europese Unie wel betrokken. Daarom hebben de Belgische vakbonden samen met het Europees Vakverbond en het Internationaal Vakverbond deze week de Verklaring
van Londen overhandigd aan de Belgische premier en aan de voorzitter van de Europese Commissie. Die Verklaring - met de eisen van de werknemers en een aantal pistes om uit de crisis te raken - hebben de internationale vakbonden opgesteld naar aanleiding van de G20. Een punt waar we van de G20 bijzondere aandacht voor vragen, zijn de gevolgen van de crisis voor de werknemers in het algemeen en vooral voor de werknemers die hun werk verliezen. Wereldwijd zou het om meer dan 50 miljoen mensen gaan, bij ons over minstens 50.000. Voor hen komen wij op. Wij vragen maatregelen die ervoor zorgen dat werknemers en sociale-uitkeringstrekkers gesteund worden, want zij kunnen de economie het best aanzwengelen. Wij vrezen dat de Top van Londen dreigt te worden beheerst door een of/of-discussie. Moet vooral ingezet worden op een versterking van het herstelbeleid, zoals de Verenigde Staten voorstellen? Of moet eerder ingezet worden op de herregulering van de financiële markten, zoals Europa aangeeft? Wel, voor ons is dit geen of/of discussie; het moet een en/en verhaal zijn. Er moet inderdaad een krachtig herstelbeleid gevoerd worden. Via publieke investeringsprogramma’s moeten banen gecreëerd worden. Er moet een meer groene economie uitgebouwd worden. Maar evengoed moeten de financiële markten geherreguleerd worden. Banken moeten regels volgen. Ze moeten niet meer de weg op gaan van de investeringsbanken. Ze moeten zorgen dat onze economie draait door leningen toe te staan aan bedrijven en individuen. De zaken op hun beloop laten of overgaan tot de orde van de dag is zeker geen optie meer. De markt ís niet zelfregulerend. Europa wil de voortrekkersrol spelen wat internationale regulering betreft en dat is een goede zaak. Maar minder goed is het gesteld met wat Europa zelf wil doen. Een tweede Europese relanceplan
komt er niet, terwijl het eerste ook al maar een mager beestje was. Wat het eigen Europese beleid inzake herregulering van de financiële markten betreft, blijft men de verantwoordelijkheid te veel toewijzen aan de
lidstaten met een te zwakke Europese coördinatie. En dat terwijl de financiële wereld bij uitstek internationaal werkt. Wij vragen geen blanco cheque voor het herstelbeleid. We weten dat het de werknemers zijn die daarvoor vroeg of laat de rekening zullen moeten betalen. Maar we hebben wel een gecoördineerd relanceplan op Europees niveau
nodig, eerder dan een optelsom van nationale plannen. De crisis dwingt tot samenwerking. De ontmoeting tussen de top van de Belgische vakbonden en premier Van Rompuy was een van de vele deze week. In de andere Europese hoofdsteden en in de grote industrielanden van Noord-Amerika en Azië vonden soortgelijke ontmoetingen plaats. Om onze eisen kracht bij te zetten, betogen we op 28 maart, enkele dagen voor de G20-top, in Londen. Op 15 mei zullen in verschillende Europese hoofdsteden waaronder Brussel grote vakbondsbetogingen door de straten trekken. Voor een meer evenwichtige economie die meer sociaal en ook meer ecologisch is.
|