|
“Welke job we ook doen, of we al dan niet werk hebben, wat we betalen voor voedsel en andere noodzakelijke producten: niets staat los van wat er in de rest van de wereld gebeurt. De globalisering is alom aanwezig.” Dat zegt Johan Vandenbussche (foto) van ACV Voeding en Diensten. Hij stoomt zich klaar voor het Wereld Sociaal Forum (WSF), dat van 6 tot 11 februari plaatsvindt in de Senegalese hoofdstad Dakar.
Het WSF brengt telkens mensen uit vakbonden en andere sociale bewegingen samen uit alle uithoeken van de wereld. Daar gaan ze in debat met elkaar, wisselen ze ervaringen uit en laten ze zien waar organisaties van wakker liggen. Johan zal er voor het eerst bij zijn. “Ik ga ernaartoe met open vizier”, zegt hij. “Ik zal er van dichtbij bekijken hoe Afrikanen omgaan met schrijnende armoede, wat ze er tegen ondernemen en wat de oorzaken zijn. We beperken ons overigens niet tot Senegal. Vooraleer we naar het WSF trekken, brengen we een bezoek aan Guinee, Mauritanië en Togo. Ik trek zelf naar Guinee.”
Hoge sociale bescherming
Het thema globalisering staat uiteraard centraal op het WSF. “En wie globalisering zegt, zegt fi nancieel-economische crisis. Die hebben we allemaal aan den lijve ondervonden. Tegelijkertijd heeft het sociale vangnet in ons land meer dan haar nut bewezen. Ik volg onder andere de horeca op in Brugge en omgeving. De Brugse horeca zaken hebben de crisis goed doorstaan. En ik kan je ook zeggen waarom: dankzij onze stevige sociale bescherming – werkloosheids - uitkeringen, tijdelijke werkloosheid, brugpensioen, noem maar op – zijn mensen hier niet plots in de armoede gestort. Ze konden blijven consumeren. Ik heb een dip gezien in de sector in de loop van 2009, maar die is intustijdje sen nagenoeg helemaal verteerd. De horeca voelt eigenlijk nauwelijks nog iets van de crisis. In landen zonder of met minder sociale bescherming woedt de crisis nog altijd.”
Moed en zelfopoffering
Soms hoor je zeggen dat het WSF veel ruimte laat voor overleg en informatie, maar dat er te weinig echte acties uit voortvloeien. “Dat zou ik niet durven beweren”, reageert Johan. “Elke actie begint door mensen samen te brengen. Dat is in België ook zo. Hoe zouden we nu internationale actie kunnen ondernemen als we elkaar niet eerst leren kennen? België staat aan de wereldtop van het vakbondswerk. Wij willen die kennis en ervaring delen met organisaties uit het Zuiden. Dat kun je alleen maar doen door elkaar te ontmoeten. Het is natuurlijk geen eenrichtingsverkeer. Sociale organisaties in Afrika werken in moeilijke omstandigheden, vaak ook met een overheid die weinig ruimte laat om vrij te kunnen werken. Ik kan niet anders dan veel bewondering en respect tonen voor de moed en de zelfopoffering van die mensen. Dat van nabij meemaken zal heel confronterend, maar ook heel inspirerend zijn. Daar ben ik van overtuigd.”
|