|
 Volgende week vergadert in Londen de G20, de groep van de 20 welvarendste economieën ter wereld. De vergadering zal gaan over de crisis die de wereld in zijn greep heeft en vooral over de manier waarop die crisis gekeerd kan worden.
België zit niet zelf bij de G20, maar we zijn via de Europese Unie wel betrokken. Daarom hebben de Belgische vakbonden samen met het Europees Vakverbond en het Internationaal Vakverbond deze week de Verklaring
van Londen overhandigd aan de Belgische premier en aan de voorzitter van de Europese Commissie. Die Verklaring - met de eisen van de werknemers en een aantal pistes om uit de crisis te raken - hebben de internationale vakbonden opgesteld naar aanleiding van de G20. Een punt waar we van de G20 bijzondere aandacht voor vragen, zijn de gevolgen van de crisis voor de werknemers in het algemeen en vooral voor de werknemers die hun werk verliezen. Wereldwijd zou het om meer dan 50 miljoen mensen gaan, bij ons over minstens 50.000. Voor hen komen wij op. Wij vragen maatregelen die ervoor zorgen dat werknemers en sociale-uitkeringstrekkers gesteund worden, want zij kunnen de economie het best aanzwengelen. Wij vrezen dat de Top van Londen dreigt te worden beheerst door een of/of-discussie. Moet vooral ingezet worden op een versterking van het herstelbeleid, zoals de Verenigde Staten voorstellen? Of moet eerder ingezet worden op de herregulering van de financiële markten, zoals Europa aangeeft? Wel, voor ons is dit geen of/of discussie; het moet een en/en verhaal zijn. Er moet inderdaad een krachtig herstelbeleid gevoerd worden. Via publieke investeringsprogramma’s moeten banen gecreëerd worden. Er moet een meer groene economie uitgebouwd worden. Maar evengoed moeten de financiële markten geherreguleerd worden. Banken moeten regels volgen. Ze moeten niet meer de weg op gaan van de investeringsbanken. Ze moeten zorgen dat onze economie draait door leningen toe te staan aan bedrijven en individuen. De zaken op hun beloop laten of overgaan tot de orde van de dag is zeker geen optie meer. De markt ís niet zelfregulerend. Europa wil de voortrekkersrol spelen wat internationale regulering betreft en dat is een goede zaak. Maar minder goed is het gesteld met wat Europa zelf wil doen. Een tweede Europese relanceplan
komt er niet, terwijl het eerste ook al maar een mager beestje was. Wat het eigen Europese beleid inzake herregulering van de financiële markten betreft, blijft men de verantwoordelijkheid te veel toewijzen aan de
lidstaten met een te zwakke Europese coördinatie. En dat terwijl de financiële wereld bij uitstek internationaal werkt. Wij vragen geen blanco cheque voor het herstelbeleid. We weten dat het de werknemers zijn die daarvoor vroeg of laat de rekening zullen moeten betalen. Maar we hebben wel een gecoördineerd relanceplan op Europees niveau
nodig, eerder dan een optelsom van nationale plannen. De crisis dwingt tot samenwerking. De ontmoeting tussen de top van de Belgische vakbonden en premier Van Rompuy was een van de vele deze week. In de andere Europese hoofdsteden en in de grote industrielanden van Noord-Amerika en Azië vonden soortgelijke ontmoetingen plaats. Om onze eisen kracht bij te zetten, betogen we op 28 maart, enkele dagen voor de G20-top, in Londen. Op 15 mei zullen in verschillende Europese hoofdsteden waaronder Brussel grote vakbondsbetogingen door de straten trekken. Voor een meer evenwichtige economie die meer sociaal en ook meer ecologisch is.
|