|
De Algemene Raad van het ACV heeft het ontwerp van interprofessioneel akkoord goedgekeurd. 2/3 van de militanten en vrijgestelden heeft ‘na rijp beraad’ beslist dat de voordelen van dit ontwerpakkoord zwaarder wogen dan de nadelen. Maar het was een lastige beslissing. Er waren om te beginnen maar twee mogelijkheden: goedkeuren of afkeuren. Zo’n tekst is een bijzonder delicate evenwichtsoefening: tussen werkgevers en werknemers, tussen werkgevers onderling, tussen werknemers onderling en tussen de verschillende deeldossiers. Iedereen moet dus geven en nemen. En een ‘schoon kind’ is het bijna nooit, zo’n ontwerp IPA. Maar het is wel een en ondeelbaar. Daarom moet je bij een beoordeling alles bekijken. De plus- maar ook de minpunten. Het gaat niet enkel over werknemers, maar ook over niet-actieven, niet enkel over arbeiders, maar ook over bedienden. En alhoewel van een interprofessioneel akkoord steeds meer verwacht wordt dat élke werknemer er beter van wordt, is dat niet waartoe een IPA dient. Een IPA is er in de eerste plaats voor wie syndicaal en economisch minder sterk staat. Een IPA, dat is een stuk interprofessionele solidariteit. Natuurlijk hebben we niet op alle punten binnengehaald wat we wilden. Uiteraard hadden we graag méér gehad. Inzake werkgelegenheid en vorming bijvoorbeeld. Inzake koopkracht, vooral voor de minimumlonen en de jongeren. Er is ook grote ongerustheid over de plannen om een studie te maken over de index; in het bijzonder verdenkt men de werkgevers er van dat zij de resultaten in elk geval zullen willen misbruiken voor ingrepen in de index. Maar de meeste twijfels waren er over hét heikele punt van dit IPA-ontwerp: de harmonisering van het arbeiders- en bediendenstatuut. Iedereen zegt wel dat het onderscheid tussen handen- en hersenarbeid achterhaald is en dat werken met je handen zeker niet minder waard is dan werken met je hoofd. Iedereen vindt het onrechtvaardig dat mensen met technische competenties een veel te zwak statuut hebben. Maar als het er dan op aankomt om de juiste formule te vinden om naar een gemeenschappelijk statuut te evolueren dan blijkt dat toch niet zo makkelijk. Wat nu voorligt, gaat voor de arbeiders niet ver genoeg. Er is immers geen uiteindelijke doelstelling geformuleerd en er is geen duidelijkheid over hoe lang dat allemaal nog gaat duren. Voor de bedienden gaat de tekst te ver. Zij vrezen dat ontslag goedkoper wordt voor de werkgevers en dat de kosten zullen afgewenteld worden op de sociale zekerheid. Voor elk van die standpunten is begrip op te brengen. Over dit ontwerp van IPA is in het ACV heel wat geïnformeerd en gediscussieerd. Iedereen vormde zich een mening. Dat gaf spanningen. En dat is allemaal normaal, meer zelfs, dat hoort zo in een democratische vakbond. Elke mening is legitiem en verdient respect. Na al deze raadplegingen en discussies heeft de Algemene Raad het ontwerp van IPA deze week aanvaard. En daarmee staan we aan een nieuwe start. Voor de onderhandelaars in sectoren. Maar ook inzake arbeiders en bedienden. Want in dit ontwerp IPA wordt enkel een voorlopige regeling beschreven. De definitieve regeling moet nog helemaal onderhandeld worden. Het ACV, met zijn arbeiders- en bediendencentrales, is vast van plan om in dit dossier zijn trekkersrol te blijven spelen. Luc Cortebeeck
Voorzitter ACV Lees ook het IPA-pamflet | IPA-Flash (nieuwsbrief voor ACV-afgevaardigden) | IPA-dossier
|