|
“De Belgische loonhandicap tegenover de buurlanden daalt omdat de stijging van de Duitse lonen fors versnelt.” Dit bericht dook deze ochtend op in de media. Echt verrast was het ACV niet. Dit bevestigt immers wat het ACV al langer stelt: de Duitse politiek van loondumping is onhoudbaar. Want Duitsland ondermijnt zo de eigen Duitse koopkracht en de binnenlandse vraag en dus zijn economische groei. Blijkbaar hebben de Duitse werkgevers nu ook door dat concurrentie op lonen een doodlopend straatje is. Innovatie en onderzoek, een verbetering van energie-efficiëntie en een efficiënt gebruik van materialen,vorming en opleiding... dat zijn de echte hefbomen voor een dynamische economische ontwikkeling. Deze cijfers ontkrachten ook de herhaalde aanvallen van werkgevers en van de Europese Commissie op onze automatische indexering. Blijkbaar maakt de index de Belgische loonhandicap en concurrentiepositie toch niet zo onhoudbaar. Integendeel, België verteert als één van de beste landen de crisis. Voor de groeivooruitzichten in 2012 springt België zelfs over ‘modelland’ Duitsland. Werkgeversorganisaties haasten zich nu om te stellen dat onze loonhandicap, ondanks deze positieve evolutie, toch nog 3% zou bedragen. Als we de verschillende loonsubsidies aan de ondernemingen in rekening brengen, bedraagt de loonkloof echter slechts 1%. De reactie van UNIZO om de index dan maar te ‘vergroenen’, lees het gewicht van energieproducten in de indexkorf verminderen, is ook veelbetekenend. Blijkbaar realiseren de werkgevers zich nu ook dat de ongecontroleerde energieprijzen het echte probleem zijn. Helaas trekken ze uit deze wijsheid niet de enige juiste conclusie. Een doorgedreven controle op de gas- en elektriciteitsprijzen is de enige goede oplossing om inflatie te beteugelen. Problemen moeten immers aan de wortel aangepakt worden. En dat doe je niet door energieproducten uit de indexkorf te halen. Daarmee zet je de werknemers alleen maar in de kou. Letterlijk.
|