|
In 2007 voerde de Vlaamse regering een jobkorting in: een forfaitaire belastingvermindering voor werkenden met een laag inkomen, op voorwaarde dat ze in het Vlaams gewest wonen. Vanaf 2009 wordt deze korting verhoogd en uitgebreid tot alle werkenden: 300 euro voor lagere inkomens en 250 euro voor de anderen. Deze wordt om electorale redenen in één keer verrekend via de bedrijfsvoorheffing van februari 2009. Het Vlaams ACV laakte reeds eerder de uitsluiting van niet-actieven. Dit is: absoluut ongewenst op een ogenblik dat de koopkracht moet worden ondersteund in het kader van de economische crisis; strijdig met de keuze van de sociale partners om via de welvaartsvastheid en het relanceplan ook de inkomens van de niet-actieven te ondersteunen; een natrap naar de eerste slachtoffers van de financiële crisis.
Op haar website kondigde de Vlaamse regering aan: “De werkende Vlaming verdient méér!”. Wat blijkt nu echter uit het Koninklijk Besluit dat op 15 januari ll. verscheen? Dat ook een deel van de werkenden de korting aan haar neus ziet voorbijgaan. Terwijl vroeger de verrekening van de jobkorting maandelijks gebeurde besliste de Vlaamse regering dat de jobkorting vanaf 2009 in de maand februari zal worden toegekend. De jobkorting wordt toegekend via de bedrijfsvoorheffing aan werknemers met een maandloon van minstens 581,67 euro bruto in februari. Pijnlijke gevolgen: ben je in die maand enkele weken economisch werkloos: verlies van de jobkorting, dus 250 of 300 euro straf door het feit dat uw werkgever u tijdelijk werkloos stelde; val je in die maand enkele weken terug op een ziekte-uitkering: 250 of 300 euro straf voor ziekte. Dit is overigens een overtreding van het verbod op discriminatie wegens gezondheidstoestand; ben je in die maand in moederschapsrust: 250 of 300 euro straf voor moederschap (en overigens strijdig met het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen).
Sommigen zullen die korting via hun belastingaangifte toch krijgen, maar dan twee jaar later. Een schrale troost voor deze financieel zwakkere groepen die de steun net nu goed kunnen gebruiken. Het Vlaams ACV eist: dat tijdelijk werklozen naast het loonverlies geen tweede keer gestraft worden; dat schorsingen van het arbeidscontract in februari niet kunnen leiden tot een verlies van de jobkorting; dat de Vlaamse regering ook inspanningen levert voor de verhoging van de koopkracht van de niet-actieven.
|