Toestand nu
| Arbeiders kennen tijdelijke werkloosheid bij economische reden, slecht weer, technische problemen of overmacht. Bedienden kennen enkel tijdelijke werkloosheid wegens overmacht.
|
| | |
Voorstel van het ACV
| De tijdelijke werkloosheid kan uitgebreid tot alle werknemers; behalve in de non-profitsectoren (uitgezonderd de beschutte en sociale werkplaatsen). Mits strengere controle en syndicale inspraak om onjuist gebruik tegen te gaan. Mits tijdsregistratie om tijdelijke werkloosheid pas toe te laten na recuperatie van overuren. Mits behoud van netto-inkomen en mits gelijkstelling voor jaarlijkse vakantie.
|
| | |
Waarom dit voorstel
| We willen niet van de ene tijdelijke maatregel naar de andere sukkelen. We willen een algemeen geldend principe, met uitzondering van de non-profit. Maar geen systeem waarbij alleen de werkgever de spelregels bepaalt. Afspraken over wanneer, hoe lang… moeten worden gemaakt. Er moet ook een voor iedereen geldende aanvulling bovenop de werkloosheidsuitkering komen. Die kan betaald worden door de werkgever of door een sociaal fonds.
De werkgever heeft dan de zekerheid dat hij niet het volle loon moet betalen en de werknemer heeft inkomenszekerheid. Maar dit systeem moet beperkt blijven voor situaties die ‘abnormaal’ zijn. De maatregel moet ontslagen helpen voorkomen. Het betekent ook dat men eerst overuren moet recupereren. Om dat te kunnen moet de arbeidstijd worden geregistreerd. Dat gebeurt voor bijna alle arbeiders. Waarom huiveren de werkgevers ervoor om dat ook voor bedienden te doen? We vrezen het antwoord te kennen: men overtreedt massaal de wettelijke arbeidsduur.
|
| | |
Kostprijs
| De werkgevers begrepen al langer dat de kost van tijdelijke werkloosheid in hun voordeel speelt. Het uitsparen van de loonkost tijdens de schorsingsperiode is inderdaad een grote besparing. Een garantie van inkomen voor de werknemers die de schorsing moeten ondergaan kan er dus best van af. |